حافظ ایرانی ، حافظ جهانی

به واسطه ی هم ذوقی که از مدت ها بین این دو شخص معنوی بود، گوته در رسیده ترین دوره ی سن خود فریفته ی حافظ شد.

- با اینکه گوته از دیرباز رغبت به ادبیات مشرق زمین نشان داده بود، هیچ گاه تاثر و تهیج اش به این اندازه نشده بود که بعد از مطالعه ی ترجمه ی اشعار حافظ شد.

خودش راجع به دیوان خود می گوید که اشعار حافظ چنان تاثیری بر من کرد که کمی مانده بود که در مقابل قوت معنوی آن اشعار، خویشتن را ببازم و مجبور شدم من نیز با اشعار خود با این شخص بزرگ مقابله نمایم، تا مگر بدین واسطه بتوانم خودداری کنم و بی دل و ناتوان فرو نیفتم.

در سال های 1814 و 1815 میلادی بود که گوته اشعار دیوان خود را نوشت و آنها را به 12 بخش کرد و هر بخشی را نامی ایرانی داد.

به واسطه ی هم ذوقی که از مدت ها بین این دو شخص معنوی بود، گوته در رسیده ترین دوره ی سن خود فریفته ی حافظ شد و گفت: "حافظا! گیرم که تمام عالم هم فرو رود، باز بخواهم با تو، تنها با تو آزمایش نمایم، ما توامانیم و در رنج و شادمانی هم دردیم و افتخار من آن است که مانند تو دوست دارم.

" تیشنر درباره ی گوته و حافظ می نویسد: "دیوان شرقی" گوته در این مورد (تاثیر شعر ایرانی در ادبیات آلمانی) بهترین مثال و نمونه است.