مهدی مسبوق، مدینه کریمی بروجنی جهان بینی عرفانی در اشعار عفیف الدین تلمسانی

برایند پژوهش نشان می دهد که جهان بینی عرفانی عفیف الدین در مباحث وحدت وجود، مدح و ستایش پیامبر(ص) به عنوان واسطه آفرینش هستی و شور و عشق الهی تبلور یافته است.

- چکیده: عفیف ­الدین تلمسانی از شاعران و عارفان تازی سده هفتم هجری است که برگ زرینی از مفاهیم بلند عرفانی را به دفتر منظوم مکتب عرفانی افزوده و در پیشبرد این فرهنگ عالی در ادبیات عربی و اسلامی سهم به ­سزایی داشته است.

پژوهش پیش رو که با روش تحلیل محتوا سامان یافته است کوشیده بن­مایه ­های عرفانی را در اشعار عفیف ­الدین تلمسانی مورد بررسی و تحلیل قرار دهد.

برایند پژوهش نشان می دهد که جهان ­بینی عرفانی عفیف ­الدین در مباحث وحدت وجود، مدح و ستایش پیامبر(ص) به عنوان واسطه آفرینش هستی و شور و عشق الهی تبلور یافته است.

او علاوه بر آموزه ­های عرفانی کوشیده سلوک عملی را در قالب مرگ ارادی، فنا و بقا، تجرید، تحلی و تخلی نمایان کند و سالک راه حقیقت را به مقصد نهایی رهنمون نماید.

پیام اصلی عفیف­الدین بر محور جهان­ بینی توحیدی استوار است که با تزکیه درونی کسب می‎شود.

او تجربه درونی خود را با بهره ­گیری از شعر تغزّلی و خمریّه بیان نموده و فضایی ترکیبی از عشق زمینی و آسمانی ترسیم کرده است.