محمد جواد خادمی، محمد رضا عابدی اثربخشی روان درمانی مبتنی بر کیفیت زندگی بر سلامت روان

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی روان درمانی مبتنی بر کیفیت زندگی بر سلامت روان دختران نابینای شهر اصفهان بود.

- چکیده: هدف این پژوهش تعیین اثربخشی روان درمانی مبتنی بر کیفیت زندگی بر سلامت روان دختران نابینای شهر اصفهان بود.

نوع پژوهش شبه تجربی و طرح آن پیش آزمون ـ پس آزمون باگروه گواه و پیگیری بود.

جامعه پژوهش همه دختران نابینای 20 تا 40 ساله بودند که در سال 1393 در سازمان بهزیستی استان اصفهان پرونده داشتند.

با نمونه گیری در دسترس 40 نفر از دختران نابینا انتخاب شدند و به طور تصادفی در دوگروه آزمایش و گواه قرار گرفتند.

گروه آزمایش به مدت 8 جلسه90 دقیقه ای تحت آموزش کیفیت زندگی درمانی (پاداش و همکاران، 1389) قرار گرفتند و سپس هر دو گروه به پرسشنامه های سلامت روان SCL-90-R (دراگوتیس و همکاران، 1973) پاسخ دادند.

داده ها با تحلیل کوواریانس تحلیل شد.

نتایج نشان داد اثر زمان در متغیر افسردگی معنی دار بود.

به عبارتی از جلسه پیش آزمون تا پیگیری میزان افسردگی در هر دو گروه به طور معناداری کاهش یافته بود (P<0/01).

اثر تعامل زمان با گروه در شاخص های اضطراب، وسواس و خصومت معنادار بود (P<0/01).

به عبارتی آموزش در کاهش این سه شاخص بین گروه آزمایشی و گواه در پس آزمون و پیگیری تفاوت معنی دار ایجاد کرده بود.