شعر خواجو در فضای شیراز به بالندگی رسید

به اعتقاد مدیر دانشنامه فارس، خواجوی کرمانی در غزل های دوران پختگی، غزل عاشقانه سعدی را با غزل عارفانه و صوفیانه در هم آمیخته و سخن جدیدی پدید آورده که متاثر از فضای ادبی و فرهنگی شیراز در قرن هشتم است.

- به گزارش ایسنا، بیست ونهمین نشست از مجموعه درس گفتارهایی درباره خواجوی کرمانی که به میزبانی شهر کتاب تهران برگزار می شود با موضوع خواجو در شیراز به سخنرانی کوروش کمالی سروستانی، مدیر دانشنامه فارس اختصاص داشت.

3 عامل کوچ خواجو به شیراز کمالی در این نشست گفت: تاثر شاعران از محیط اطراف و عشق و الفتشان به دیار و شهر و کاشانه خود نشان از اهمیت این امر به عنوان هویت فرهنگی و اقلیمی آنان دارد؛ برخی از شاعران تا پایان عمر خویش زادگاه خود را ترک نکرده اند و برخی سال ها در دیگر سرزمین ها زیسته اند و تجربیات حاصل از این سفرها را در آثار خویش با مردمان در میان نهاده اند.

بسیاری از آنان در اشعارشان نام زادگاه و شهر خود را به نیکی و برخی نیز با دلتنگی و رنجوری یاد کرده اند و به همین دلیل نیز روی به مهاجرت نهاده و دیار خود را ترک کرده اند و در اقلیمی دیگر ساکن شده اند و آن دیار را هم ستوده اند؛ خواجوی کرمانی در اشعار خویش چنین یاد می کند و می گوید: خّرم آن روز که از خطه کرمان بروم/ دل و جان داده ز دست از پی جانان بروم و با افکندن رحل اقامت در