دفاع از حریم شاعران متعهد شیعه - بخش دوم و پایانی اتهاماتی که با شاعران شیعه روا داشتند

از آن جا که برخی از شاعران شیعه، با ایستادگی در برابر ستم خلفای جور و مخالفان مکتب تشیع، با تعهد و اخلاص از حریم شیعه و مبانی فکری آن دفاع کردند، - همیشه در معرض آسیب ها و انواع تهمت ها قرار گرفتند.

شاعران شیعه و اتهام به فساد اخلاقی هم زمان با انتقال خلافت به عباسیان و فراهم شدن محیط لهو و لعبِ شاعران وابسته به دربار، آنان در عیش و نوش و خوش گذرانی فرو رفتند و به تدریج، شعر این دوره در خدمت هوس رانی، بی بندوباری و توصیف وقیحانه عشق بازی با کنیزکان قرار گرفت.

بسیاری از شاعران درباری، با سرودن اشعار تغزلی و رواج فساد در میان کنیزان، به این اوضاع آشفته دامن می زدند و همواره با استقبال خلفا و زمام داران مواجه می شدند؛ از این رو در مجالس لهو و لعب آنان، رقص و پایکوبی و باده نوشی، امری عادی و طبیعی می نمود، تا جایی که طه حسین، قرن دوم هجری را قرن شک و مجون نامیده و نظر کسانی که این سخن را نوعی گزافه گویی تلقی می کنند، مردود دانسته است (طه حسین، 1976، ج2، ص145).

به گفته حسن الزیّات ، اغراض شعری این دوره بیش تر پیرامون مجالس شراب خواری، توصیف باغ ها و شکارگاه ها، بی حیایی غزل مذکر و.

بود (زیّات، 2006، ص183).

اما نکته اساسی در این است که بسیاری از ناقدان متعصب، دامنه این فسق و فجور و بی حیایی را به حریم برخی از شاعران متعهد شیعه کشانده �