اشکان خیل نژاد در جدال با نظامِ آموزشی

عنوانِ درخشان پسرانِ تاریخ ، در تضاد با آنچه به ذهن می آورد اثری است به شدت معاصر.

نمایشی دور از هیاهوی سیاست و تاریخِ کهنِ تلخی که بر اعصار رانده شده، جهانی کوچک را تصویر می کند جذاب و مؤثر که از هزار لابیرنت نامریی زمان بگذرد تا بتواند نقدش کند.

پسرانِ تاریخِ آلن بنت درامی است تجربی، سخت و نقادانه با ارجاعاتی به عمق اندیشه و دانشِ روان شناسی، ادبیات و تاریخ با ترجمه ای روان از محسن ابوالحسنی که خود نیز در اجرای اشکان خیل نژاد یکی از پسرانِ تاریخ شده است.

پسرانِ تاریخ نمایشی است در نقد جامعه ای کوچک برساخته از نوجوانانی که پا روی طناب باریکِ جوانی می گذارند و باید یک تنه بجنگند تا پیروز شوند.

پیروزی آنها محکوم به یکی از برترین دانشگاه های جهان است، دانشگاه هایی با عناوینِ درشت در علوم و ریاضیات و .

، راهرویی تنگ و یک سویه به سمت موفقیتِ محتوم اکسفورد ، کمبریج .

آنچه نظامِ آموزشی در سده های گذشته به دیگری (دانش آموزان) دیکته کرده است که پیشرفت جنگی است که قوی ترها، تن ها و توان ها می توانند از سد آن بگذرند.

در عین حال اجرای پسرانِ تاریخ در زمان حیاتش در سالن چهارسوی تئاتر شهر درامی است پرتحرک و بی زرق وبرق، تئاتری که می بایست گوش هایت را تیز کنی و گاهی چشمانت را ببندی و در حجم شلوغی، تحرک و ضرباهنگِ درهم تنیده یازده باز�