او که حرف می زند پرنده ها سکوت می کنند ...

وقتی آلبرت کوچویی حرف می زند، پرنده ها سکوت می کنند؛ همان شب هایی که داستان های کوتاه می خواند و درباره ی بزرگان ادبیات ایران و جهان با بیان خاص خود ذهن کنجکاو شنونده را به دنیای خیال انگیز شعر و ادب پرواز می دهد.

- او مردی آرام، با لبخند و با صدایی از جنس خاطره هاست.

مردی که بیش از نیم قرن است با دوستداران رادیو همراه است ولی هنوز روزنامه نگاری و نویسندگی برایش طعم دیگری دارد.

چندین تعریف ماندنی برای آلبرت کوچویی و صدایش روایت شده است؛ یک موزیسین قدر در وصف صدای او گفته است که دقیقا نوسان نت را، یک موسیقی خاص را در صدای آلبرت کوچویی حس می کند و با آن زندگی می کند و بسیاری از اثرهایی که می سازد، از ترنم صدای آلبرت کوچویی الهام می گیرد.

محمد صالح علا هم می گوید، وقتی آلبرت کوچویی حرف می زند، پرنده ها سکوت می کنند.

مخاطبان کوچویی از هر قشری هستند؛ از عوام گرفته تا روشنفکر و سیاستمدار.

بسیاری هم می گویند، با صدای برنامه های شبانه ی او به خواب می روند که آرامش غریبی می دهد.

کوچویی وقتی این وصف ها را بار دیگر می شنود، با تواضع و فروتنی که در چهره اش می بینیم، می گوید: آن چیزی که در جنس صدای من هست، خدادادی است و خدا را شاکرم.

آن آرامش شاید برگرفته از شخصیت خودم باشد.