یادداشتی از جواد محمدزمانی، شاعر و نویسنده: هجو، قالبی مناسب در برابر دشمنان

یکی از دوستان تذکّر دادند به من که از جمله ی چیزهایی که ما نداریم -به قول ایشان- ژانر هجو است.

پیغمبر به حسّان بن ثابت گفت که هجوشان کن اینها را؛ - او هم بنا کرد هجو کردن.

[شما هم] هجو کنید.

بیانات رهبر انقلاب در دیدار شاعران در نیمه ی ماه مبارک رمضان امسال، مثل همیشه با نکات تازه و مهمی همراه بود.

از آن جمله اشاره به قالب کارآمد هجو در شعر معاصر بود.

هجو سران کفر و شرک و ظلم و تابعان و همراهان آن ها، به واقع اعلام برائت از زشتی ها و پلشتی ها و حمله ی فرهنگی و ادبی به معاندان اندیشه های ناب اسلامی است.

ایشان در آن دیدار حتی به برخی مصادیق هجو اشاره فرمودند و هجو آل سعود در کنار سران استکباری جهان و رقص شمشیر جاهلی مدرن را پیشنهاد کردند.

هجو، گونه ای از تمسخر است که برای سرزنش کردن، عیب برشمردن، پرخاش کردن و تنبیه فرد یا گروهی به کار می رود.

تفاوت اصلی آن با طنز این است که در طنز، شوخ طبعی اصالت دارد اما هجو لزوماً با شوخ طبعی و ایجاد خنده همراه نیست و گاه با پرخاش و فریاد همراه است.

در ادبیات عرب، و نیز ادبیات فارسی از دیرباز اشعاری با عنوان هجویه یا هجونامه وجود داشت.

در بیان شاعران عرب شاعرانی چون اخطل، فرزدق، جریر و متنبی به هجوگویی شهرت دارند.