پرداختن به ادبیات بومی، تقابل با ادبیات ملی نیست

یک مدرس دانشگاه با اشاره به اینکه پرداختن به ادبیات بومی به معنای تقابل با فرهنگ و ادبیات ملی نیست، اظهار کرد: برداشت هایی که در این خصوص شده کاملاً اشتباه بوده چراکه این دو ادبیات مکمل یکدیگرند.

- علی صفی زاده در گفت وگو با ایسنا، بیان کرد: پیام ادبیات بومی و فارسی اعتلای زبان و ادبیات ملی است و این دو با هم معنا می دهند.

تقویت و حفظ ادبیات بومی سلاحی در برابر تهاجم های فرهنگی دشمن است و با حفظ این ادبیات فرهنگ ملی وزین تر می شود.

این دکترای زبان و ادبیات فارسی خاطرنشان کرد: حفظ فرهنگ، ادبیات و هویت قومی به غنای ادبیات فارسی کمک می کند و ریشه فرهنگ ملی از آسیب ها مصون می ماند.

او با بیان اینکه بسیاری از واژه های شاهنامه در زبان و ادبیات لرستان متجلی است، یادآور شد: اگر بخواهیم هویت و فرهنگ خود را حفظ کنیم باید ادبیات بومی و قومی را تقویت کنیم.

صفی زاده گفت: باید همچنان که به زبان و ادبیات رسمی کشور افتخار می کنیم به ادبیات قومی و بومی خود نیز ببالیم چراکه ارزشمند شمردن این ادبیات منجر به شاخص شدن منطقه موردنظر می شود.

او اظهار کرد کرد: مهمترین راه تقویت و پایدار ماندن فرهنگ و ادبیات قومی تاسیس فرهنگستانی در مناطق مختلف کشور با عنوان فرهنگستان بومی آن منطقه است.