سرانجام یک جنگ علیه ایران!

چند ماهی است دوباره واژه سایه جنگ در ادبیات سیاسی کشور مطرح شده و گروهی برای آنکه فضای کشور را به گونه ای ترسیم کنند که نظام به آنان نیاز دارد، سایه جنگ را به عنوان تاکتیک مقابله با جریان مقابل بکار گرفته اند.

سایه جنگ و یا بهتر است گفت فرار از جنگ با اقدام پیش دستانه اساسا در مسائل حوزه امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران قابل طرح نیست و بیشتر یک رفتار پوپولیستی است.

آغازین سالهای انقلاب اسلامی با یک حرکت متخاصم و سخت از سوی ارتش صدام همراه بود که بر اساس یک تحلیل و برآورد غلط شکل گرفت.

این جنگ معاصر و خسارت های آن اینطور در اذعان ماند که هر کشور و ارتشی همانند صدام می تواند به ایران حمله کند.

زیرا نبود عقل و خرد سیاسی در حاکمین منطقه و حتی بازیگران فرا منطقه ای این ممکن را به وجود آورده که ایران در زیر سایه جنگ قرار گیرد.

اما آنچه از واقعیت چرایی جنگ در کشور گفته نشده و یا کمتر مطرح شده، برآورد غلط صدام نه بی خردی سیاسی است.

صدام در برآورد خود در سال 59 برداشت های نا مناسبی را از میدان و واقعیت ها بکار گرفت و در نهایت نتیجه استخراج شده از برآورد، او را هشت سال در ایران زمین گیر کرد.

آنچه صدام را در این برآورد به خطا انداخت، مردم و بکارگیری عنصر ایدئولوژیک در دفاع از سرزمین و اعتقادات بود.