حاکم والای دلها

امروز یکم اردیبهشت 96، استادم دکتر اسماعیل حاکمی والا، استاد ممتاز زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، پس از سالها تحمل رنج و بیماری توان فرسا در 80 سالگی بدرود حیات گفت.

دریغا دریغ!دکتر حاکمی، به راستی اُسوه و آینه ی تمام نمای ادب، اخلاق، مدارا و متانت بود.

با جان و دل در رفع مشکلات آموزشی دانشجویان می کوشید.

اعتدال و آهستگی از رفتار و گفتارش می بارید .

سراپای وجودش مهرورزی و معرفت آموزی بود.

در دهه ی شصت، ادبیات معاصر نظم و نثر، نخستین واحد درسی بود که با ایشان گذراندم.

کلاسی نه چندان جوشان و جوان پسند؛ هم به دلیل ذوق و ذائقه ی کلاسیک استاد، و بی میلی مشهود ایشان به تدریس ادبیات امروز، و هم شیوه ی تدریس محتاط و محافظه کارانه ی ایشان ـ که ناشی از فضای مسلط سیاسی اجتماعی فرهنگی آن سالها بود ـ استاد بیشتر مایل بودند به جای پرداختن به جان و جوهر ادبیات امروز، وقت کلاس را به ذکر حکایات، خاطرات و مطالبی بی ارتباط با موضوع درس اختصاص دهند و خوب می دانستیم چرا.

در این میان، گاه فعالیت های کلاسی برخی دانشجویان ذوق ورز و نوجو، فضای کلاس را تغییر می داد و حال و هوایی تازه می آفرید.

بعدها در دوران کارشناسی ارشد و دکتری، متون نثرکهن از جمله مرزبان نامه، جهانگشای جوینی، نفثه المصدور، عتبه الکتبه، مقامات حمیدی و.