تاثیر خودسانسوری در ادبیات

هادی تقی زاده می گوید اعمال سانسور از سوی دو طیف مرگبارتر است؛ ناشران و نویسنده ها.

- این داستان نویس درباره خودسانسوری و تاثیر آن در روند کار نویسنده به ایسنا گفت: طبیعی است که سانسور به هر شکل روند خلاقیت را دچار مخاطره می کند.

در واقع سانسور به عنوان یک ناظر بیرونی یک چیز از پیش تعیین شده است که به نویسنده می گوید چه چیزی بنویسد و چه چیزی ننویسد.

وقتی این ناظر بیرونی وارد ذهن نویسنده می شود و این وظیفه بر عهده خود نویسنده قرار می گیرد حوزه آزادی نویسنده را دچار مشکل می کند و به شکلی جبران ناپذیر تخیل را دچار نقصان می سازد.

او افزود: به وجود آمدن این وضعیت به قوانین هیئت حاکمه برمی گردد و باعث می شود که خطوط قرمز ایجاد شود.

وقتی گذشتن از این خطوط قرمز تنبیهاتی برای نویسنده دارد خود به خود به یک قانون نانوشته تبدیل می شود و این دیگر حدود ندارد.

مثلا گفته می شود در مورد فلان مسئله، چیزی نوشته نشود اما این اول ماجراست چون به مسائل مشابه هم سرایت می کند و این مسائل مشابه به مسائل دیگر تسری پیدا می کند و مثل سرطان گسترش می یابد.

مسئله دیگر این که سانسور از سوی چند طیف اعمال می شود که دو طیف آن مرگبارتر است؛ ناشران و نویسنده ها.

اما مخاطبان به هر شکل از آثار منتشرشده استفاده می کنند.