امیرحسین زین الدینی غرق عادات در بحر نور

وقتی راهیان نور برای متولیان برگزاری و همچنین شرکت کنندگان به امری علی سویه و روزمره تبدیل شود و شأن آن از یک سفر روحانی به سفری تفریحی فروکاسته شود، - نقطه آغاز انحراف است.

نور قبل از اینکه راهبر داشته باشد خود به جاده وجود انسان می زند و در قلب آن جای می گیرد.

در ادبیات عامه از آن به عنوان طلبیده شدن یاد می شود.

قبل از اینکه ما برویم خود به سمت ما می آید.

از زاویه ای دیگر به موضوع نگاه کنیم.

یکی از اهداف و ضرورت حرکت راهیان نور آشنایی مردم با مناطق جنگی و درک سختی برای تحصیل امنیت کشور و انتقال این معارف به دیگران بوده است؛ حرکتی که به یک معروف محبوب در بین سفرهای نوروزی خیل عظیمی از مردم کشور تبدیل شده است و مردم از اقصی نقاط ایران اسلامی خود را با هر وسیله ای به قربانگاه های اسماعیل های خمینی می رسانند و با بیعت دوباره با آرمان های ایشان مشق مقاومت و ایثار می کنند و قدر آرامش خود را پیدا می کنند.

تصور کنید جوانی که غرق در ابتلائات و عادات روزمرگی دست و پا می زند به این ضیافت دعوت شود.

دعوتی که نه از طریق فرخوان های شبکه های اجتماعی مثل تلگرام و اینستاگرام و نه با پست و نامه و تلفن است، بلکه از طریق همان نوری که به قلب او خطور می کند، صورت می گیرد.