به مناسبت سالروز درگذشت خلیل عمرانی بی ریا بود و صریح، مانند شعرهایش!

خلیل عمرانی بی ریا بود و صریح همانند شعرهایش! و تا آنجا که به خاطر می آورم نان به نرخ روز نمی خورد و هرچه را که می گفت و می سرود، باورش و ایمانش بود! - به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات "، نوزدهم آذر مصادف است با سالروز درگذشت شاعر متعهد و انقلابی خلیل عمرانی که در سال 1391 از جمع دوستانش پرکشید.

منوچهر علی پور شاعر و منتقد ادبی برای گرامیداشت یاد و خاطره این شاعر ارزشمند یادداشتی نوشته است، که در ادامه می آید: ماه آذر ماه طلوع و غروب شاعر صمیمی جنوب کشور و خلیل شعر ایران پژمان دیری است و امروز اندکی از طلوعش، تولدش و بودنش خواهم گفت.

بسیاری از آدم ها گاهی دیر شناخته می شوند، دیر کشف می شوند؛ گاهی خود این آدم ها نمی خواهند شناخته شوند؛ نمی خواهند خیلی رسانه ای شوند؛ نمی خواهند در سر زبانها باشند؛ ذاتشان این گونه است.

پر تلاش اما زاویه نشین! ولی این شاعر شوریده و اهل دل جنوبی، در گلویش سکوتی بود رنگ عریان و آه! چنان که خود می گوید: در گلو دارم سکوتی رنگ عریان، رنگ آه غربتی از جنس ع های انسان، رنگ آه.

(ساعت به وقت شرعی دریا،14) عمرانی بسیاری از وقت ها و فرصت هایش را معلمی کرده بود.

معلم شاعری بود زبردست با شاگردانی از جنس عشق که همراهش بودند و پا به پای او راه می آمدند و می سرودند.