پدیده ای نگران کننده، با عنوان جلسات مشترک شعر و ترانه

در تاریخ ادبیات ایران ، کسانی به نام ترانه سرا، معرفی نشده اند.

در دوران معاصر سابقه ی این موضوع از دوران مشروطه آغاز می شود و هر چه به پیش می آییم، - اندک اندک نام کسانی به عنوان ترانه سرا مطرح می شود.

محمد رضا عبدالملکیان چهره شاخص فرهنگی و شاعر نام دار معاصر در یادداشتی که آ را را در اختیار عصر ایران قرار داده از جلسات شعر و ترانه در شهرهای مختلف ایران اعتراض کرد.

در این یادداشت آمده است: امروز ، بسیار می بینیم و می شنویم از برگزای جلسات و برنامه هایی با عنوان " شعر و ترانه " پدیده ای که محصول همین یکی دو دهه ی اخیر است و از منظری دقیق تر، می توان آن را به عنوان یکی از آسیب های جدی ، فرو افتادگی شعر امروز ، مورد کند و کاو قراداد.

این پدیده ، یکی از اسیب های جدی است که در افت کیفی شعر امروز ، نقش عمده ای دارد.

شاعر تصور می کند همه ی 100 نفر یا 200 نفری که در جلسه حاضر شده اند، مخاطب شعر و مخاطب ایشان هستند ، بی آنکه بداند اکثر قریب به اتفاق آن جمع، به هوای شنیدن ترانه و موسیقی گرد آمده اند و همان اکثر قریب به اتفاق، غالبا مخاطبان عام هستند که دوست دارند ترانه ای را بشنوند و آن را زیر لب و یا با صدای بلند، زمزمه کنند و بخوانند، برگزار کنندگان نیز خرسندند و در گزارش خود، عنوان می کنند ، که برنامه آن ها با استقبال مخاطب، مواجه شده است.