آیا خودنمایی، همیشه بد است؟

مواردی از خونمایی های علنی هم وجود دارد.

عجیب اینکه همه آنها بی ضرر و حتی جذاب هستند.

نامزد من حین تلاش برای تحت تاثیر قرار دادن من خودنمایی می کند، - مثلا با خواندن چند خط شعر از شاعر مورد علاقه ام.

آلبرت آینشتاین در جایی گفته است: من آدم گناهکارِ بی سر و صدا را به فرد پرهیزگار اما متظاهر ترجیح می دهم.

گفته آینشتاین به این معنی است که انسان پرهیزگار اهل جلوه گری نیست.

پرهیزگاران هیچوقت خودنمایی نمی کنند.

آنها هیچ کاری را صرفا برای تظاهر انجام نمی دهند.

من در این مورد با آینشتاین موافقم: ترجیح می دهم که ما انسانهای شرورِ سر و ساکتی باشیم تا اینکه آدم های آبرومند اما متظاهر.

مثل جنبش انسان دوستی متظاهرانه که تبلیغ می کنند وقتی که درستکار به نظر نمی رسید چه قدر خوب هستید! اما جمله آینشتاین برای من سوالی را مطرح می کند که آیا خودنمایی همیشه بد است؟به گزارش فرادید، جواب مشخصی برای این سوال وجود ندارد.

بحث های انحرافی زیادی هم در کنار این موضوع مطرح می شود.

یکی از این بحث های انحرافی توصیه به فروتنی و کوچک شمردنِ کمالات است.

یکی گرفتن خودنمایی با تکبر و سفارش به خودداری از گناه به وسیله اجتناب از کارهای افراطی مواردی دیگر از بحث هایی است که ما را از موضوع اصلی دور می کند.