حضرت قاسم بن الحسن(ع) در شعر آیینی قم قاسم که خود شیواترین نوع غزل بود...

سخن از نوجوان و نوباوه حضرت امام حسن مجتبی(ع)، یعنی حضرت قاسم بن الحسن(ع) در شعر آیینی قم است؛ امامزاده ای که شهادت را �أحلی مِن العسل� می دانست و عاقبت نیز در راه اسلام و در روز عاشورا به شهادت رسید.

- به گزارش " از قم، شب و روز ششم ماه محرم الحرام به نام حضرت قاسم بن الحسن(ع) نامگذاری شده است تا مداحان خاندان عصمت و طهارت(ع) در این شب و روز، با خواندن اشعار شاعران آیینی، شأن و مقام آن حضرت را به عنوان الگویی همیشگی و جاودانی برای همه نوجوانان پاس دارند.

شاعران قم نیز از جمله شُعرایی هستند که درباره آن شخصیت نورانی، سروده ها دارند.

یکی از این شاعران، سید حمیدرضا برقعی است که شب شهادت حضرت قاسم ابن الحسن(ع) را، شب شکستن غزل و همچنین شب شکستن نرخ عسل(با برداشتی شاعرانه از عبارت "احلی من العسل") می بیند و می سراید: آن شب که چارچوب غزل در غزل شکست مست مدام شیشه می در بغل شکست یک بیت ناب خواند که نرخ عسل شکست فرزند آن بزرگ که پشت جمل شکست پروانه رها شده از پیرهن شده ست او بی قرار لحظه ی فردا شدن شده ست بر لب گلایه داشت که افتادم از نفس بی تاب و بی قرار، سراسیمه چون جرس سهم من از بهار فقط دیدن است و بس؟ بگذار تا رها شوم از بند این قفس جز دستخط یار به دستم بهانه نیست خطی که کوفی است ولی کوفیانه نیست گویی سپرده ا