بررسی زندگی و اندیشه های آلکساندر سولژنیتسین؛ سولژنیتسین؛ سرخورده از کمونیسم و لیبرالیسم

الکساندر عیسایویچ سولژنیتسین که برنده جایزه نوبل ادبیات (1970) است، در حقیقت آخرین نفر از نسل نویسندگان شهیری چون تولستوی و چخوف است که طی قرن بیستم عصر درخشانی را برای ادبیات روسیه رقم زدند.

- زندگی الکساندر عیسایویچ سولژنیتسین با حوادث تاریخی قرن بیستم گره خورده است و همین تنیدگی، آثار او را از دیگر نویسندگان روس متمایز می سازد.

زبان شیوا، ساده و پرداختن به مشکلات جامعه و مردم عادی بجای غرق شدن در ایده ها و تفکرات روشنفکری و مغلق رمز ماندگاری و تأثیرگذاری آثار سولژنیتسین است.

انتقادهای تند او از معضلات موجود در جامعه شوروی هیچ گاه به مذاق حاکمان حزب کمونیست خوش نیامد، و همین انتقادها مشکلات معظمی را برای وی پدید آورد تا حدی که سازمان اطلاعات و امنیت شوروی (کا گ ب)، حذف فیزیکی وی را در دستور کار قرار داد.

او منتقد سیاست های سرکوب و خفقان شوروی بود که از نظر وی زیر نقاب پروپاگاندای رسانه ای این کشور مخفی شده بود.

از نظر وی ایدئولوژی کمونیست نابودگر هویت ملی-مذهبی سنتی روسیه بود اما در مقابل، آزادی و دموکراسی را بستری مناسب برای صیانت از این هویت می دید.

اما این عقیده، پس از تبعید اجباری به اروپا و سپس اقامت در امریکا به مرور رنگ باخت و در فاصله چند سال از خروجش از شوروی، وی را به منتقد جدی دموکراسی غربی مبدل ساخت.