اساس طنز اعتراض است

پایه و اساس طنز نوعی اعتراض است که لباس هنر پوشیده است؛ اگر اینگونه به طنز نگاه کنید فارغ از ظرافتهای شعر حافظ، آن را هم نمونه شعر طنز و اعتراض به شرایط سیاسی و اجتماعی آن روز می بینید.

این شاعر طنزپرداز که در کارگاه طنز و کاریکاتور "راه راه" با موضوع خط قرمز در طنز و ظرافت های طنز سخن می گفت با تاکید بر اینکه تقسیم بندی متون ادبی به طنز و جدی صحیح نیست، گفت: طنز و طنزپردازی، مقوله جدی است و بهتر است گفته شود متون طنز و جد؛ این که حافظ زبان کنایه و طنز را انتخاب می کند به خاطر شرایطی است که شاعر با آن مواجه بوده است.

چون امیر مبارزالدین، والی ستمگری بود، نفاق زیاد بود و تملق خریدار داشت و کسانی بودند که هم از توبره می خورند و هم از آخور! و حافظ در واکنش به اوضاع و شرایط آن زمان شعر می گفت.

فیض با اشاره به وجود خط قرمز در طنزپردازی گفت: خط قرمز در طنز داریم که با سانسور متفاوت است.

طنزپرداز باید تیزهوشی داشته باشد و با احتیاط به این خط قرمزها نزدیک شود.

من با سانسور مخالفم ولی آزادی بیان و دموکراسی ادعایی، هیچ جای دنیا وجود ندارد.

او اضافه کرد: اصلا فرض محال که بتوان همه چیز را گفت؛ هنرمند باز هم باید غیر مستقیم بگوید چراکه هنر تکلیف می کند که آنچه را می خواهیم مستقیم نگوییم.