یادداشت/ جمیل جالبی ادبیات در حال جدایی از پیوندهای اجتماعی است

ما امروز هویت خود را گم کرده ایم چرا که در سطح فکری و ذهنی هیچ هدفی نداریم که بتواند پاسخ سوال های فرد و جامعه را بدهد.

در نهایت ادبیات امروز با فرد و جامعه بیگانه و به نمادگرایی تبدیل شده است.

- " ـ جمیل جالبی (نویسنده و مورخ پاکستانی): مولانا عبدالرحمان جامی در کتاب مثنوی خود حکایتی را نقل کرده است.

یک فرد کُرد از کوه و صحرا به شهر بزرگی آمد.

زمانی که به شهر آمد، مشاهده کرد که در اینجا خیل کثیری از مردم است.

وقتی فرد کُرد این منظر را دید، دلواپس شد و به فکر فرو رفت که اگر من وارد این ازدحام شوم، براستی گم خواهم شد، پس لازم است که برای نگه داشتن هویت خود نشانه ای از خود به جا بگذارم که اگر گم شدم از طریق این نشانی بتوانم خود را دریابم.

او در حال تفکر بود که یک کدو در مسیر به چشم خورد.

او کدو را برداشته و به پاهای خود بست تا بتواند خود را بشناسد.

مردی دانا که در حال عبور از آن مسیر بود، دید این فرد کدو را به پاهای خود بسته و در حال حرکت است.

او با دیدن این منظر ماجرا را دریافت و پشت سر او به راه افتاد.

پس از کمی حرکت مرد ایستاد و در گوشه ای دراز کشید و به خواب رفت.

مرد دانا نزدیک رفت و با درآوردن کدو از پاهایش آن را به پای خود بست و در همان جا دراز کشید.