دیاثت: از بحث مفهومی تا توهین

چندی پیش آیت الله جوادی آملی در سخنانی اصطلاح " دیاثت سیاسی" را به کار برد و متعاقب آن دفتر ایشان توضیحاتی را درباره ی معنای "دیاثت" و مشتقات آن در ادبیات فقهی منتشر کرد.

پس از این ماجرا برخی جریانات رسانه ای شروع کردند به استفاده ی مکرر از این کلمات به عنوان وصفی برای افرادی معین.

در عرف عام، اطلاق صفت "دیوث" به یک شخص مصداق توهین و فحاشی است و به سبب همین تلقی عمومی بود که اظهارات آیت ا.

جوادی آملی و کاربردهای سریالی پس از آن باعث تعجب و ایجاد سوال در ذهن مردم شده بود.

اگر"دیوث" فحش است و گفتن آن قبیح، پس چرا یکی از مراجع مذهبی معاصر این کلمه را به کار برده و حتی روایاتی منتسب به معصومین (علیهم السلام) وجود دارد که حاوی این کلمه است؟برخی جریانات رسانه ای که علیرغم ادعایشان تعهدی به رعایت اصول اخلاقی ندارند، صرف به کار رفتن "دیاثت" و مشتقات آن در بیانات بزرگان و روایات منتسب به معصومین (علیهم السلام) را دلیلی بر قبیح نبودن بیان این کلمه و مجوزی برای تکرار آن و اسنادش به افراد معین دانسته اند.

در توضیح این مغالطه باید گفت کاربرد یک کلمه در ادبیات فقهی-روایی و ارایه تعریف یا حکم برای آن مجوزی برای اسناد آن به اشخاص در مکالمات روزمره به دست نمی دهد.