نگاهی به سرودها و نغمه های شعری احد ده بزرگی

ده بزرگی پیر شاعران عاشورایی در شعر زبانی مشخص دارد و با توجه به اینکه از همان ابتدا در حوزه های ترانه و سرود و نوحه به عنوان عرصه های پیوند شعر و موسیقی فعال بوده این ویژگی ها را در این قالب ها نیز حفظ کرده است.

- خبرگزاری فارس"- گروه کتاب و ادبیات: نوشتن از برخی چیزها سخت است یکی هم مثلا چیزهایی که خاطرات جمعی یک نسل را می سازد، مثلا ما بچه های دهه شصت همیشه صدای لهجه محلی شبه بومی استان فارسی بچه های آباده در خاطرنشان مانده است آنجا که پسربچه عینکی می خواند: مادر برام قصه بوگو، مادر برام قصه بوگو، دل تنگه تنگه.

یا آنجا که می خواندند: مو آروم نمی گیرم مو آروم نمی گیرم، تا تقاصم رو بگیرم.

و اینگونه بود که از عصر یک روز جمعه مثلا بعد از برنامه کودک شبکه یک، نام گروه سرود آباده برای همه بچه ها و حتا بزرگترهای دهه شصتی نامی آشنا شد.

آن روزها، اما همه ظرفیت نغمه و مداحی و سرود فارس به آباده ختم نمی شد، مقام معظم رهبری در دیدار امسال با شاعران در نیمه ماه مبارک رمضان از ظرفیت نغمات و مداحی های جهرم در سال های قبل انقلاب گفتند اما نسل ما یک خاطره جمعی دیگر از سرودخوانی شیرازی ها دارد، شعر دکتر محمدحسین همافر و آهنگ مرحوم بهبود و سرود ماندگار بهمن خونین جاویدان نیز خاطره جمعی دیگری بود که شیرازی ها ساختند.