وداعی شاعرانه با ماه میهمانی خدا ... دیر ز راه آمد و خنده زد و زود رفت

در لحظات پایانی این ماه نورانی با زبان شعر از حضرتش استمداد می کنیم تا قصور و تقصیر ما را در این ماه ببخشاید؛ ما را از درک کنندگان حقیقی این ماه قرار دهد و توفیق درک رمضان های آینده را نیز به ما عنایت فرماید.

- گرچه وصفَت نتواند تفسیر.

و اکنون نوبت شعری است از استاد غلامرضا سازگار، متخلص به میثم است.

او در این شعر با اشاره به مانند برق و باد رفتن ماه خدا و دیر آمدن و زود رفتن آن می سراید: حیف که از دست ما ماه خدا می رود ماه مناجات و نور، ماه دعا می رود ماه سحرخیزی اهل صفا می رود ماه وصال علی، ماه ولا می رود ماه خدا رفت، رفت، جلوه بدرش به خیر زمزمه های شب و لیله قدرش به خیر بود به روی خدا، چشم تماشای ما خواندن جوشن کبیر، صوت دل آرای ما هر شب و هر روز بود، بزم خدا جای ما زمزمه ی افتتاح، سر زد از آوای ما حیف که مانند برق، این مه معبود رفت دیر ز راه آمد و خنده زد و زود رفت استاد سازگار در ادامه همین شعر و با اشاره به ناله سحر و دعای ابوحمزه می آورد: ماه خداوند رفت، ماند به دل آه ما دست خداوندگار، بود به همراه ما نور به افلاک داد، ذکر هو الله ما ذکر هو اللهِ ما، اشک سحرگاه ما ناله العفو ما از رمضان دل ربود گاه، دعای سحر؛ گاه، ابوحمزه بود ز آینه دل گرفت ماه خداوند، زنگ سلسله زلف وصل، بود سحرها به چنگ عبد خدا بود و صلح، دیو هوا بود و جنگ یافت ز خ