شرق آفریقا، مقصد مهاجرت بلوچ های ایرانی در قرن بیستم

عضو هیات علمی دانشگاه در تحقیقات خود روند مهاجرت و استقرار بلوچ های ایرانی در شرق آفریقا که در حال حاضر اقلیت قابل توجهی در کشورهای تانزانیا، - کنیا و اوگاندا را تشکیل داده و با گذشت چند سده همچنان به سنت های ایرانی خود پایبند مانده اند را مورد بررسی قرار داده است.

به گزارش خبرنگار پژوهشی ایسنا، دکتر امیر بهرام عرب احمدی، عضو هیأت علمی دانشگاه تهران و رایزن فرهنگی سابق ایران در کشورهای تانزانیا و زیمبابوه در این پژوهش به واکاوی دلایل مهاجرت و چگونگی استقرار بلوچ های ایرانی در منطقه شرق آفریقا و چگونگی ارتباط آنها با بومیان این کشورها که به مقبولیت عمومی آنها منجر شده پرداخته است.

وی با اشاره به سه موج از مهاجرت بلوچ های ایرانی به شرق آفریقا می گوید: پیشینه حضور بلوچ های ایرانی در شرق آفریقا به قرن هفدهم میلادی باز می گردد.

در دوره حاکمیت پرتغالی ها بر سواحل و جزایر شرق آفریقا تعداد اندکی از بلوچ ها در سال 1664 میلادی به همراه سلاطین عمانی و بر ای آزاد سازی این مناطق از چنگال حاکمیت پرتغالی ها وارد شرق آفریقا (عمدتاً زنگبار و مومباسا) شدند.

پس از جنگ جهانی دوم، موج دیگری از بلوچ های ایرانی از شهرهای نیک شهر و قصرقند، سرباز، لور، دابکار و چابهار رهسپار شرق آفریقا شدند.