روایتی از زندگی معلمان دوشغله

معلم است دیگر.

سرش را می تراشد تا شاگردش که سرطان گرفته و موهایش ریخته، سرکلاس خجالت نکشد؛ خودش را به آتش می اندازد تا جان دانش آموزانش را نجات دهد؛ دیسک کمرش را عمل کرده و چون نمی تواند به مدرسه برود دانش آموزانش را به خانه می آورد تا از درس هایشان عقب نیفتند.

معلم است دیگر.

جانش را برای تربیت دانش آموزانش کف دست می گیرد و به روستایی دور افتاده می رود و با آنکه بیشتر از یک سال است حقوقش را دریافت نکرده و بیمه ای هم ندارد، باز هم دست از تلاش برنمی دارد و با سیستمی که هست قهر نمی کند.

به مناسبت روز معلم، روایات شجاعت ها و قهرمانی ها و تلاش برای شناسایی و تقدیر از معلمانی از این دست از یک سو و گلایه ها و اعتراضات از وضعیت معیشتی موجود این قشر به اوج خود می رسد و چندی بعد به دست فراموشی سپرده می شود تا سال آینده که باز روز معلمی دیگر از راه برسد.

هرچند ماه هاست که مسئولان آموزش و پرورش در پاسخ به گلایه های معلمان سکوت پیشه کرده اند و تا جایی که ممکن باشد از اظهارنظرهای رسانه ای پرهیز می کنند، خالی از وجه ندیدیم که با چند معلم درباره "گذران زندگی" گفت وگویی داشته باشیم.

هرچند مشکلات معلمان ابعاد متفاوتی دارد، اما به نظر می رسد حفظ شأن و منزلت واقعی آنها در جامعه و رفع تبعیضات موجود در دریافت حقوق و مزایای این قشر در مقایسه با سای