تبلت ها جای لالایی را برای کودکان گرفتند

لالایی ها، یکی از قدیمی ترین، مرسوم ترین و زیباترین ترانه های عامیانه هستند که برای خواباندن و گاهی نوازش کردن کودکان، به وسیله مادران و دایه ها خوانده می شود و مانند سایر گونه های ادبیات عامه، - سرشار از زندگی و واقعیت آن است.

این لالایی ها در شهرها و روستاهای مختلف ایران و با لهجه های مختلف، قرن هاست سینه به سینه و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده اند و به ادبیات مردمی یا فولکلور تعلق دارند و بنوعی زیربنای ساختمان ذهنی شعرگرای جامعه را ایجاد کرده اند.

به همین دلیل یکی از منابع ارزشمند درباره ادبیات عامیانه هر قوم هستند و به عنوان ابتدایی ترین شکل ادبیات عامه پای در زندگی عملی دارند و نوعی ادبیات کاربردی هستند.

نکته قابل توجه درباره این نوع از ادبیات کودکان این است که لالایی هایی که مادران برای کودکان خود زمزمه می کنند خود جزو اولین نغمه های زنانه هستند؛ نغمه هایی که موسیقی مشترک تمامی زنان با زبان و لهجه های مختلف است و زنان، بنیان گذار آن بوده اند و در واقع، قسمتی از موسیقی پربار سرزمین مان را تشکیل می دهد و این موسیقی آواها را به جرأت می توان موسیقی زنان نام نهاد که مادران با عواطف برای فرزندان خردسال خود زمزمه می کنند.