تنها تر شدیم...

زندگی آنلاین، روزهای اول نمی خواست زندگی واقعی مان را خدشه دار کند اما باز هم ما زیاده روی کردیم.

مثل وقتی که بد رانندگی کردیم و وسیله نقلیه به جای رساندن ما به یکدیگر، - جاده های مان را به قتلگاه تبدیل کرد.

مثل وقتی که مواد غذایی نیمه آماده را با بی حوصلگی در مایکروفر گرم کردیم و یادمان رفت که قورمه سبزی جا افتاده باید با شعله کم آماده شود.

وسایل نقلیه قرار بود ما را زود تر و آسان تر به یکدیگر برسانند اما گاهی باعث می شوند هیچ وقت به هم نرسیم.

لوازم مختلف آشپزی آمدند تا زود تر غذا درست شود و وقت بیشتری برای باهم بودن داشته باشیم، اما بعد از مدتی معلوم شد بعضی از آن ها با اشعه های شان بیشتر آسیب می رسانند تا فایده! نمی دانم.

شاید هم غذاهایی که در مایکروفر ها درست می شود آن طعم قدیم را ندارد که دیگر خانواده ها به بهانه مشغله روزمره، کمتر دور یک سفره جمع می شوند.

اینترنت هم آمد تا زندگی مان را راحت کند، اما در بعضی مواقع سخت کرد.

چت روم ها و شبکه های اجتماعی آمدند تا آنجا با یکدیگر بیشتر آشنا شویم، دنیا را برای مان اندازه یک دهکده کرد و اسمش را گذاشتند دهکده جهانی.

در یک دهکده همه یکدیگر را می شناسند اما در این دهکده، نه! قرار بود وقتی آنلاین می شویم کتاب های مورد علاقه مان را بخوانیم، اما کتاب خواندن را فراموش کردیم.