"شارلی ابدو" و 2 پرسش بنیادین

شاید در ادبیات درونی و حتی کلیت جامعه فرانسه، کشیدن کاریکاتور پیامبران الهی ، مشکلی نداشته باشد ولی در دنیایی که به قول "مارشال مک لوهان" تبدیل به "دهکده جهانی" شده است، - "فرانسه مهد آزادی بیان است به طوری که می شود در آن به پیامبران الهی هم توهین کرد!" ؛ این، شاید گزاره ای باشد که مدافعان اقدام نشریه "شارلی ابدو"* در توجیه انتشار کاریکاتورهایی از پیامبر اسلام(ص) ، بدان تمسک می جویند.

اما "آیا واقعاً فرانسه مهد آزادی بیان است؟" و "آیا با استناد به اصل آزادی بیان می توان به مقدسات گروهی از انسان ها توهین کرد؟!"پاسخ به سؤال اول را می توان این گونه بیان کرد که هر چند در غرب و از جمله فرانسه، سطح بالایی از آزادی بیان وجود دارد که قابل انکار نیست ولی این گونه نیست که در این کشور، همه نوع بیانی، آزاد و بی عقوبت باشد.

آشکار ترین مثال نقض در این باره به ماجرای معروف "روژه گارودی" برمی گردد.

در 1998، یک دادگاه فرانسوی گارودی را به جرم انکار هولوکاست و افترای نژادی مجرم شناخت و به خاطر کتاب اسطوره های بنیان گذار سیاست اسراییل (به فرانسوی: Mythes fondateurs de la politique israélienne) که در سال 95 نوشته بود، 120٬000 فرانک فرانسه ($40٬000) جریمه کرد.