آن چه می تواند ادبیات ما را جهانی کند

قباد آذر آیین معتقد است بومی گرایی می تواند نردبانی برای جهانی کردن ادبیات داستانی ما باشد .

- این داستان نویس که مدتی است مشغول نوشتن رمانی به اسم فوران با موضوع کشف نفت در مسجدسلیمان است ، در گفت وگو با خبرنگار ادبیات ایسنا، درباره بومی نویسی در ادبیات داستانی ایران گفت: اصولا هر نویسنده ای در درجه اول تجربه زیستی خودش را می نویسد.

اگر نویسنده ای آن چه را که می نویسد عینی باشد و خود آن را تجربه و زندگی کرده باشد، با گوشت و پوست و استخوان آن را لمس کرده باشد، می تواند صادقانه آن را به خواننده برساند و دیگر خیلی نیازی به بازی زبانی و تکنیک هم نیست.

او با اشاره به نگارش رمان فوران که با موضوع اکتشاف نفت در مسجدسلیمان است، گفت: من در این رمان به قصد تصمیم نگرفتم که یک رمان بومی بنویسم بلکه محل کار و وقوع داستان به سمتی حرکت کرد که باعث این اتفاق شد.

وجود چاه نفت در منطقه ای با مردمی بومی و برخورد آن با تمدنی که از غرب و به خاطر صنعت نفت به آن جا آمده است باعث شکل گیری این داستان شد و چون این رمان را زیسته و آن را زندگی کرده ام به گمانم توانسته ام آن را صادقانه روایت کنم.

آذرآیین در پاسخ به این که اساسا در بین نویسندگان ایران بومی گرایی در نوشتن چقدر توانسته به پویایی داستان نویسی و ادبیات کمک کند ، اظهار کرد: حتی پست مدرن ها هم معتق�