آسیب های تکان دهنده شعر آیینی و عاشورایی

رضا اسماعیلی به تشریح آسیب های شعر آیینی و عاشورایی پرداخت و راه دوری شاعران از این مسائل را شناخت بیشتر تاریخ ، فرهنگ و معارف اسلامی دانست.

- این شاعر آیینی در گفت وگو با خبرنگار ادبیات ایسنا ، در آسیب شناسی شعر آیینی و شعر عاشورایی اظهار کرد: تعریفی که از شعر آیینی شده شامل شعرهایی است که موضوع آن بزرگان دین هستند و این شعر به معارف و آموزه های دینی می پردازد و خوشبختانه بعد از انقلاب شاعران زیادی به این عرصه ورود پیدا کردند و آثار ارزشمندی را خلق کردند.

اما در سال های اخیر شعر آیینی از آفت هایی رنج برده است.

یکی از بزرگ ترین آسیب های این حوزه بحث غالی گری و غلو کردن است که این موضوع در سه محور قابل اشاره است.

گاهی این غلو کردن دادن صفت الوهیت به بزرگان است.

شاعر به پیامبر (ص)، امام حسین (ع)، حضرت زینب (ع) و سایر ائمه (ع) صفت خدایی می دهد، در حالی که این معصوم پرستی است و مخالف موازین دینی ماست و پیامبر اسلام (ص) برای توحید آمده است.

او در ادامه اظهار کرد: گاهی هم این غلو به صورت تنزل شان پیامبر (ص) در مقابل ائمه (ع) نمود پیدا می کند.

گاهی مقام حضرت اباعبدالله (ع) از پیامبر (ص) بالاتر برده می شود که این موضوع هم غلو است و با آموزه های دینی ما سازگار نیست.