«گهواره من، شیراز»

«گهواره من، شیراز» عنوان شعری است از علیرضا طبایی که در سالگرد تولد 70 سالگی اش به مردم شیراز تقدیم کرده است.

- گهواره من، شیراز عنوان شعری است از علیرضا طبایی که در سالگرد تولد 70 سالگی اش به مردم شیراز تقدیم کرده است.

متن این شعر ارسالی به ایسنا به شرح زیر است: مرزی میان خواب و بیداری! افسون شعری رازگون، از جنس رویا .

باغی پرافشان، در شکوه فصل ها، بر ململ روز و شب دوران با واژه هایی از خیال و ماهتاب و مهرورزی در قابی از آرایه خاتم! * شیراز، پردیسی است همزاد ارم، با غرفه های سبز باغی که باید با وضوی شعر حافظ، در نسیم یاس ها و نسترن ها در جاری عطر نوازش های سعدی، با شمیم دلگشای شعر رمز کلون چوبی دروازه قرآن را گشود از هم * شیراز را، با نازکای شبنم و گلبرگ و الهام با سحر انگشت قلم موهای شعر و عشق، با نرمای بال شاپرک ها بر نبض موزون سحر ترسیم باید کرد * شیراز را باید سرایید این شعر را در جویباری از ترنم ها، حریری از پر طاووس - در پرچین عطر تاک در بوسه باران وزش های زلال ناگهان حیرت اشراق در هاله شوریدگی ها می توان خواند * شیراز، در قاب کلام نارسای من نمی گنجد با واژه های الکن جاری، زبان خاکیان، بیگانگی دارد شیراز را با نقش ها و رنگ های طرفه، باید دید: با لحظه های شرم، پیغام تبسم، گام های مهربانی در زیر چتری از تعارف های بوس�