مقاله ای پیرامون اخلاق در اقتصاد: آیا رشد فرهنگی لازمه ی رشد اقتصادی است؟

نظام های سیاسی و اقتصادی نیازمند نظام های فرهنگی پشتیبان اند و اگر از این پشتیبانی محروم باشند، ناگزیرند بر اجبار صرف تکیه کنند که تقریباً هیچ گاه ثبات و دوام نخواهد داشت.

- در ارتباط بین فرهنگ و اقتصاد، مبانی و ادبیات نظری گسترده ای در علم اقتصاد وجود دارد؛ به طوری که اکثر اقتصاددانان و جامعه شناسان معتقدند که فرهنگ عامل اصلی در شکل گیری، استقلال و تداوم حیات یک نظام اقتصادی و سیاسی است.

نظام های اقتصادی برجسته ی اخیر مانند سرمایه داری و کمونیستی و در افقی وسیع تر نظام اقتصاد اسلامی، بر تأثیر متقابل فرهنگ و اقتصاد تأکید نموده اند؛ به طوری که نظام اقتصاد اسلامی با قوانین شفاف و دقیق از پانزده قرن پیش، فرهنگ یا به طور خاص روابط انسان با دیگر انسان ها را مهم تر از روابط انسان با خدا دانسته است.

در بین اقتصاددانان، مارکس بیش از هرکسی در تحلیل پدیده های اقتصادی، به مقوله ی فرهنگ (روابط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی) توجه داشته است.

در نظام سرمایه داری نیز توجه به حداکثر کردن منافع شخصی در چارچوب قانون و با فرض وجود حداقلی از سرمایه ی اجتماعی، ستون نظام سرمایه داری را تشکیل می دهد؛ تا آنجا که آدام اسمیت، پدر علم اقتصاد، قبل از انتشار کتاب ثروت ملل ، کتاب نظریه ی احساسات اخلاقی را منتشر نمود و در آن، به تبیین و تأثیر فضایل اخل