انتقاد از جای خالی «زبان مخفی»

نویسندگان ما یا زبان کودکان را نمی شناسند و یا این که در به کار بردن زبان مخفی آنان در لابه لای آثارشان به شدت با مشکل مواجه اند.

- این نویسنده نوجوانان در گفت وگو با خبرنگار ادبیات ایسنا، تأکید کرد: این حرف که نویسندگان ما در آثارشان کودک و نوجوان امروزی را کم تر نشان می دهند، حرف درستی است که به این مسئله برمی گردد که کودک واقعی و کودک رسمی در جامعه ما دو چهره متفاوت دارند.

او افزود: به عبارت دیگر در جامعه ما کودک واقعی و کودک رسمی دو واقعیت متفاوت اند.

به دلیل محدودیت ها و ممیزی هایی که برای نویسندگان درنظر گرفته شده است، اغلب ما نمی توانیم کودک واقعی را آنچنان که هست، در آثارمان نشان دهیم.

شاید یکی از دلایل روی آوردن نوجوانان به خوانش متون ترجمه یی هم همین مسئله باشد.

یعنی آن ها خودشان را در آثار ترجمه یی بیش تر و بهتر می بینند، در حالی که ممیزی، توان قلمی نویسندگان داخلی را گرفته است.

نویسنده رمان هستی اظهار کرد: در مورد آثار تألیفی حساسیت زیادی دیده می شود و اجازه نمی دهند که هر موضوعی گفته شود.

مثلاً اتفاقی مثل عاشق شدن در آثار ایرانی به سختی رخ می دهد و نویسنده نمی تواند به راحتی درباره آن بنویسد، در حالی که یکی از ویژگی های عاطفی و روانی گروه سنی نوجوانان همین موضوع است.