سانتی مانتال؛ اما ماندگار و دوست داشتنی

او شاعری دوست داشتنی بود.

نه، بگو دوست داشتنی است.

چون، فریدون زنده است.

این را همان روز دریافتم که شجریان، صدای ماندگار خود را در در خانه هنرمندان در قالب شعر او ریخت.

- .

عصر ایران؛ سروش بامداد- امروز- سوم آبان ماه- چهاردهمین سالروز خاموشی فریدون مشیری – شاعر پاکیزه سُرا و ساده گوی معاصر- است؛ شاعری که هر چه از مرگ او می گذرد بیشتر قدر دانسته و شناخته می شود و به تعبیری که اول بار از زبان علی دهباشی شنیدم حیات ادبی او در ممات اش بیشتر از دوران حیات اوست .

نه این که در حیات خود ناشناخته بود یا در غربت و گم نامی و کم نامی درگذشته باشد که اتفاقا در اوج محبوبیت و شهرت و در وطن خود چشم ازجهان فروبست.

مقصود این است که وجه شاعرانه اودر این 14 سال بیشتر شناخته شده است.

زیرا با پیشینه سیطره تفکر چپ از نویسندگان و شاعران خواسته می شد متعهد باشند و اگر نگاه اجتماعی، سیاسی وایدیولوژیک نداشتند افرادی تنزه طلب تصویر می شدند که دغدغه انسانی و اجتماعی ندارند.

انگ هایی چون شاعر بورژوا و بچه بودای اشرافی هم کم به کار نمی رفت.

چرا؟ چون شعر لطیف می سرود و بر این باور بود که رواج نگاه انسانی مهم ترین خویش کاری (وظیفه) شاعر است.

تنها فریدون مشیری هم نبود که متهم می شد.