حال المپیکی ها خوب است اما تو باور نکن!

ایران در المپیک لندن روزهای تاریخی را پشت سر گذاشت تا با 12 مدال رنگارنگ و رسیدن به جایگاه هفدهمی، پر افتخار ترین حضور خود را در تاریخ این بازی ها تجربه کند اما حالا که چندین ماه است پرونده المپیک 2012 بسته شده باید دید قهرمانان به یادمانی و مسوولان دلسوز در ادامه راه چقدر هیجان و اشتیاق روزهای قبل از المپیک را دارند.

آیا همه چیز بر وقف مراد است یا.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، همه کشورها از جمله ایران برنامه ریزی های بلندمدت و مدونی را برای ورزش خود در دو جنبه قهرمانی و همگانی در نظر می گیرند چون می دانند که سلامت یک جامعه در گرو سلامت روان و جسم مردم آن جامعه است.

وقتی ورزش جنبه قهرمانی به خود می گیرد، پای افتخارات ملی در میادین ورزشی به میان کشیده می شود؛ افتخاری که ارزش آن را دارد تا تمام سختی ها و کمبودها را به جان بخریم.

اما گاهی همه چیز آنطور که باید پیش نمی رود که معمولا در این مواقع مقصر اصلی چنین وضعیتی از سوی مدیران ورزش "کمبود بودجه" ، از سوی ورزشکاران "نبود امکانات" و از سوی رسانه ها "نداشتن برنامه" نامیده می شود که در نهایت نتیجه ای جز دلسردی و بی انگیزگی را به همراه ندارد.

تجربه ثابت کرده است که این فرایند معمولا پس از پایان رویدادهای بزرگ همچون جام جهانی و المپیک اتفاق می افتد و ذهن